Home

Vandaag is onze laatste dag aangebroken in The Dream Centre.

Daarnet hebben we voor de laatste keer onze vaste patienten gewassen op de afdeling.
Iedereen die naar huis kan......beter gezegd waar familie van is gevonden of een buurman is naar huis of gaat naar huis.
Gisteren hebben we nog voor een patient een rolstoel geregeld. Ze heeft AIDS, stadium 4 en een hersenbloeding gehad. Ten gevolge daarvan kan ze niet zelfstandig staan en is haar rechterkant verlamd. Ze praat ook moeizaam.
Ze zou naar huis gaan zonder enige voorziening. Dat hebben we niet gepikt.
We hebben een spik splinter nieuwe rolstoel voor haar kunnen regelen. Er bleken er nog twee in het magazijn te staan......?????????
En dan te weten hoe hard ze op de afdelingen nodig waren.
Onze patient huilde van blijdschap.
Er is nog een patient die vandaag naar huis gaat. Ze kan niet staan, heeft contracturen aan haar benen.

Vandaag is de grote uittocht begonnen.
Waar we vooraf al bang voor waren lijkt ook te gebeuren. De meeste patienten gaan naar huis......................
Naar huis. Ze zijn hier gekomen omdat het ziekenhuis niet langer voor ze kon zorgen. Ze zijn te weinig gespecialiseerd?????? En dat met zoveel AIDS patienten. Dus willen ze deze patienten ook niet terug. Ze liggen vol is hun reactie.
Och wij hebben hier zo'n 70% van de patienten uiteindelijk zien overlijden. 100% alleen,zonder familie. Vaak is het te beschamend of zijn ze bang dat ze de kosten van de begrafenis moeten betalen. Geld wat ze vaak niet hebben.
Patienten die hier liggen hebben vervolgens ook niets meer te vertellen. Als ze b.v. even naar buiten willen moeten ze een "pass out" hebben. Als ze dat niet hebben komen ze niet langs de beveiliging die hier bij de poort zit. Ieder binnen komende bezoeker wordt geregistreerd en ook weer als hij/zij vertrekt.

De wereld draait door en zo is het ook hier in Zuid-Afrika en in TDC.

Vrijdag hebben we voor alle patienten een "overlevings" pakket gemaakt. Een tupperware doosje, daar zijn ze gek op want dan kunnen ze wat eten bewaren als ze niet gelijk alles op eten. De meeste kunnen niet in een keer een bord eten op.
Verder zat er zeep in, tandpasta, een tandenborstel, een wasdoekje, deodorant, sokken, drinken en een zakje chips.
Voor de mannen hebben we er nog 20 condooms p.p. in gedaan en voor iedereen een pet. Petten en mutsen zijn erg populair hier.
Voor de vrouwen hebben we sieraden gekocht. Het was erg leuk om te zien hoe blij ze hiermee waren. Vandaag had bijna iedereen zijn armband om.

Afgelopen donderdag is toch nog onverwacht het doek gevallen voor The Dream Centre.

Nou we dachten dat we alles wel gehad hadden met o.a. de staking.
Vandaag bleek dat Zuid-Afrika zich van een kant liet zien die we liever niet hadden mee gemaakt.

Aids, en HIV problematiek bestaat hier eigenlijk niet. De huidige leider van het ANC ontkent het en ook de paus heeft gezegd dat condoom gebruik niet toegestaan is. Over 3 weken zijn hier de verkiezingen.  Ook daarvoor loopt de spanning op.
33 miljoen Zuid-Afrikanen zijn besmet.....................................
75% van de Zulu bevolking is analfabeet.................

Goed terug naar vorige week donderdag. Toen zou de openbare verkoop van het gebouw zijn. Tot de dag ervoor had iedereen, incl het management geroepen dat het niet door zou gaan. Dat er potentiele kopers waren die het gebouw in zijn huidige staat en invulling over zouden nemen. Inclusief het personeel.

Vanmiddag zijn we een deel van de sportkleding gaan brengen naar het project voor straatkinderen in Durban. (alleen overdag 6 uur open)
Ik schreef er al eerder over. Daar aangekomen verzamelde de eerste straatkinderen zich bij het gebouw. Op een enkeling na allemaal op blote voeten, stinkend naar het zweet en van de vervuiling. Als er eten is, krijgen ze 's middags een boterham en water. Ze kunnen zich daar wassen en zo ook de kleren die ze aan hebben. Soms is er wat kleding gebracht en krijgen ze iets.
Deze kinderen hebben letterlijk niets. Ze leven op straat en stelen hun bestaan bij elkaar. Vaak behoren ze tot een clan. De kinderen waren naar onze schatting tussen de 9 en 16 jaar oud. Allemaal verslaafd aan gluw, lijm.
Toen iedereen had gegeten, ( het brood werd uit de zakken getrokken en staand uit het vuistje opgegeten. Iedereen in de gaten houdend of een ander er niet mee vandoor zou gaan), gingen we op weg naar het grasveld.

We zijn al in onze derde week aanbeland. Als ik er bij stil sta vliegt het me aan en krijgen we de drang om alles nog snel te willen doen. Alles is nooit genoeg en dus moeten we/willen we zo zorgvuldig mogelijk onze afwegingen maken bij wat we nog wel en niet meer kunnen. Loslaten......Laat dat nou net het sterkste punt van Margo en mij zijn:)


Eigen identiteit. Patienten die hier binnen gebracht worden verliezen binnen korte tijd hun eigen identiteit als ze niet oppassen. Een voorbeeld. Maandag is er een nieuwe patient binnen gebracht. Een goed uitziende verzorgde vrouw. Mooi kleurrijk hoofddoekje op, eigen pyama aan en een zilveren armband.

Yes, vandaag is de staking voorbij. In ieder geval voor dit moment. Ze hebben de kranten gehaald en er zijn diverse artikelen verschenen in de bladen. Natuurlijk hebben we die ook. Of ze ook gaan krijgen wat ze hebben geeist is nog niet duidelijk. Anders begint het gewoon weer opnieuw. Maar we weten nu dan in ieder geval hoe het zal gaan.

Het was fijn dat iedereen weer op de afdeling was en er tijd was om alles weer bij te vullen etc. Ook de sfeer was gelijk beter.
Wij hebben 's ochtends onze tijd gevuld met iedereen te verwelkomen en te zeggen hoe fijn we het vonden dat de staking voorbij was.
Natuurlijk ook de nodige patienten gewassen en Elvas geholpen met de was.

's middags heben we een karrevracht fruit gekocht en voor iedereen een schaaltje gemaakt. Daar zijn we wel een paar uur mee bezig geweest.
Voor 100 mensen, patienten en personeel, fruit schoon maken..............

Vandaag eerst maar even kijken of onze patient er nog was.....gelukkig she passed away. Wel een bizzar idee dat ze waarschijnlijk in haar eentje is overleden en het maar de vraag is wanneer ze haar gevonden hebben.
Door de staking is er soms gewoon niemand op de afdeling....niemand!!!
dinsdagavond was er geen nachtdienst op een afdeling....haar afdeling????
Er is ook niemand die zich er druk om lijkt te maken.

Vanochtend wilde we eigenlijk later beginnen maar Margo en ik waren al vroeg wakker en zijn gaan helpen op de afdeling.
Op de eerste afdeling waar we kwamen was een verpleegkundige, een...
Ze was erg blij met onze hulp. We hebben de zwaarste patienten geholpen.

Vandaag zijn we een aantal projecten afgegaan.
Allereerst zijn we naar the big Tree gegaan. Dat is een plaats waar iedere week op woensdag mensen uit de wijde omgeving naar toe komen. Ze krijgen er uitleg over hygiene, zorg voor de kinderen, preventie en wat te eten en te drinken. De kleintjes krijgen knuffels. Vaak komt er iemand van een kleine gemeenschap en die neemt dan weer dingen mee voor de rest van de gemeenschap. Zoals gebruikelijk begint de bijeenkomst met zingen en bidden.
Hieronder zie je een aantal foto's. Eerste rij.


Een voorbeeld van zorg bij de boom: er werd gezien dat er een jongetje kwam die meervoudig gehandicapt is. Door het vrijwilligers werk van Be-More worden er nu 3x per week oefeningen met hem gedaan, heeft hij een aangepaste buggy gekregen en een loopstoel.
Zijn toestand is enorm verbeterd. Hij mag nu gratis een keer per twee weken naar de fysio in een prive kliniek. Zie foto's tweede rij.

Vandaag dus de tweede dag van de staking. Iedereen staat weer voor het hek te zingen en met borden met teksten. Gisteren hebben ze er van 6.00 uur tot 18.00 uur gestaan, non-stop aan het zingen en lawaai maken. Vandaag is het niet anders. Als ik terug kom kan ik de protestliederen dromen. De vpk op de afdeling, 2 per afdeling van 30 vaak ernstig zieke patienten zijn het eens met de staking alleen zij mogen niet. Ze beginnen extra vroeg en werken zich te blubber. Met de beperkte middelen die ze hebben. Dat is een groot verschil met Curacao.

Gisterenavond hebben we, als vrijwilligers, overlegd wat we wilden.
we zijn met 5 mensen.
Margo en ik wilde weer aan de slag. Gisteren hebben we min of meer de hele dag opgesloten gezeten op onze kamer.
Daar worden we niet vrolijker van.

Hoi iedereen.

Vandaag heb ik een aantal mensen. oa van mijn werk een mailtje gestuurd.
Ik weet niet of het aangekomen is.
Willen jullie mij dat laten weten.
Verder wil ik jullie vragen om als je dat leuk vindt je op te geven voor de mailinglist, rechts van deze pagina.
Dan kan ik jullie mailadressen zien en jullie persoonlijk mailen.
Het is niet altijd mogelijk om alles op mijn weblog te zetten omdat iedereen dit leest. Soms is het prettig om een persoonlijke boodschap te mailen.


Ik heb hier ook een ander telefoonnummer: 0027 731837423


Tot zover. Vanavond probeer ik weer wat uitgebreider te vertellen.

Het is zaterdagochtend vroeg, 7.00 uur. Ik ben net wakker en ga me klaar maken voor een weekendje weg. Het hek wat je op de eerste foto ziet is de toegang tot onze ruimte. Een vleugel van het ziekenhuis met een eigen keuken en woonkamer. Het hek moet altijd op slot, ook als we er zijn. Net als onze kamers omdat sommige mensen in het ziekenhuis ook een sleutel van het hek hebben. Helaas is hier niemand echt te vertrouwen. We verblijven op de eerste verdieping. Eigenlijk kom je door de week niet buiten alleen om 100 meter verderop boodschappen te doen. Het wordt je afgeraden om alleen te gaan.
Even een andere omgeving is dan erg welkom.

Gisteren had ik een off day. Ben naar een privekliniek geweest voor een behandeling aan mijn tanden. Niet geslapen van de tandpijn en wederom een fikse infectie onder een van mijn tanden. Pijnstilling etc
Vandaag voor het eerst pijnvrij dus volle bak vooruit.


Omdat hier zoveel te doen is , is het erg frustrerend als je een dag niets kunt. Vanochtend weer vroeg opgestaan om patienten te helpen met wassen. Onze zakken gevuld met zeepjes en shampoo.  Privacy kennen ze hier niet. We werden door de verpleegkundigen de badkamer in gestuurd met een patient waar nog twee andere patienten zich aan het wassen waren. Dat was ons toch iets te gortig. Geduldig hebben we gewacht tot de anderen klaar waren. De eerste patient was erg blij met onze hulp. Ze had vreselijke buikpijn en moest erg naar de toilet. Niemand die haar had geholpen en ze kon zelf niet lopen.........

Hier een berichtje vanuit het verre Afrika.

Vandaag weer een drukke dag. Vanochtend om 6.45 uur opgestaan. Ontbijten en om 7.15 de afdeling op om patienten te gaan helpen.
Nou ja wassen. de meeste patienten hebben zelf geen zeep. Ze worden gewassen met desinfectans van de afdeling, als ze geluk hebben. Anders alleen met water. Wij gaan onze eigen "patienten" zeep meenemen. Overigens blijken de verpleegkundige ook nogal het een en ander mee te nemen. Ze worden bij binnenkomst en bij het naar buiten gaan gecontroleerd.

Goed het wassen. De meeste patienten hebben een lapje van 50X50 waarmee ze helemaal gewassen en gedroogd moeten worden. Hetzelfde lapje gebruiken ze ook weer de volgende dag. Vandaag iemand gewassen die ook haar periode had....
Vaak is er geen enkel familielid die zich om hun bekommerd.

Gisteren vertrokken vanaf Schiphol. Door alle indrukken lijkt het al veel langer geleden. We hebben ons kranig gedragen tijdens het afscheid.
Na een lange vlucht naar Johannesburg werden we veilig naar ons hotel gebracht net buiten het vliegveld. Nou ja net buiten.......de vliegtuigen leken binnen te vliegen.

Na een paar uurtjes slapen vanochtend weer vroeg uit de veren om naar Durban te vliegen. Alles ging al een stuk rustiger. Pas een urr van te voren op het vliegveld en op het gemak inchecken.

Om 11.00uur kwamen we in The dream Centre aan. Het is een gebouw van 6 verdiepingen wat toe is aan een renovatie. Gisterne had het veel geregend en binnen zijn er diverse lekkages bijvoorbeeld ook net naast de tL verlichting.